WTF is er toch met WTWHNS?
Het heeft lang geduurd, ik heb er halsreikend naar uitgekeken en eindelijk heb ik het boek “WTWHNS” van Michel Szulc Krzyzanowski in huis. Ik ben dus ook één van de 200 bewakers van dit unieke fotoboek. Ik noem het expliciet bewakers omdat ik het niet als een bezit voel.
Toegegeven, vanaf het eerste moment dat ik van de plannen van Michel afwist, wist ik dat ik dit boek wilde hebben. Ik heb mij dan ook direct opgegeven en een betaling gedaan. Nu wist ik dat ik één van de gelukkigen zou worden. Ik ken Michel al geruime tijd, al in de jaren ’80 heb ik lessen bij hem gevolgd en steeds meer raakte ik geboeid in en gefascineerd door deze bijzondere fotograaf. Alle projecten die hij had gemaakt of daarna nog voortbracht heb ik met speciale interesse gevolgd. Dus vanaf de sequenties tot aan het Henny project, nu alweer het 6e boek, heb ik met bijzonder aandacht gevolgd.
Ten tijde van het project “WTWHNS”, de reizen naar verre landen was nog in volle gang, heb ik nog een masterclass bij Michel gevolgd. Ook daar werd mij steeds meer duidelijk over “WTWHNS” en de betekenis van het project. De grote woorden die met het boek zijn verbonden zijn “Intimiteit en Privacy”. In deze dagen begrippen die vele facetten hebben we gaan er allemaal anders mee om.
In “WTWHNS” heeft dit begrip wel een heel bijzondere lading. Ga maar na, op 5 continenten en 8 landen daarvan werd door een team van mensen, fotograaf- producers- gidsen en tolken etc, op zoek gegaan naar personen die iets hebben wat de wereld nog nooit gezien heeft. Dat kan dus van alles zijn. Een kleinnood, iets op je lichaam of wat dan ook. Als het maar iets is dat je nog nooit hebt laten zien. Ik vraag mijzelf af, wat heb ìk dat de wereld nog nooit heeft gezien? Het is gekmakend, je komt er niet op, je kunt of wilt het niet laten zien omdat…..er een groot geheim achter zit? Of een grote schaamte? Vul zelf maar in, ik weet het werkelijk niet.
En ga je dus global wide zoeken naar mensen die dat wel willen en kunnen. In mijn ogen een missie die niet te doen is. Ik heb alle reizen van Michel op de voet gevolgd, zowel via zijn eigen blog als de verhalen op Facebook. Soms heb ik zelfs een kleine reactie achtergelaten bij zo’n blog, maar niet meer dan een klein krabbeltje. Ik heb er met veel mensen ook over gesproken en iedereen was het er wel over eens dat dit een zeer speciaal boek zou worden. En dat is het ook geworden, het is nu af en ligt bij mij in huis. In een eerder stadium had ik de sleutel al gekregen. Ja, het is een boek met een slot erop, je mag en kan er dus niet zomaar in kijken. Alleen de sleutelbewaarders kunnen dat, en die kunnen dan ook weer bepalen of en aan wie zij dit boek willen laten zien. Als de privacy maar gewaarborgd blijft. Een hele verantwoording voor de 200 mensen die het boek hebben. Er is er zelfs één die van te voren gevraagd heeft of het slot verzegeld kon worden omdat hij het boek nooit open ging maken en veilig in een kluis ging opbergen, dat zegt ook al weer wat.
Het heeft mij al de tijd dat ik op de hoogte was van het project erg bezig gehouden, het onderwerp, het boek, de fotograaf. Zoals ik al zei heeft het lang geduurd, het heeft volgens mij ook bloed zweet en tranen gekost voordat het boek daadwerkelijk klaar was. En nu heb ik het.
Maar ik kan of wil of durf het niet te openen. Alsof het een boek van Harry Potter zelf is. Het is magisch en vreemd. Tijdens een bijeenkomst van fotografen in “De Donkere Kamer” werd gevraagd wie het boek hadden besteld. Braaf stak ik mijn vinger op en direct had ik een microfoon onder mijn neus met de vraag: waarom? “Omdat ik zo nieuwsgierig was” was mijn antwoord en men rekende dat goed. Ik ben nog steeds razend nieuwsgierig hoe de foto’s geworden zijn en de verhalen zijn die bij de foto’s horen, hoe mensen zo ver gekomen zijn dat ze iets willen en ook kunnen laten zien wat de wereld nog nooit gezien heeft.
Ik maak het nog steeds niet open, het lijkt wel of ik mijn eigen nieuwsgierigheid de baas wil blijven, zo van, je moet geduld hebben en afwachten tot het moment daar is, tot de tijd rijp is. Ik dacht een mooi moment voor mijzelf gevonden te hebben, van de week moest ik voor een colonscopy naar het ziekenhuis, ik dacht, als iets is wat de wereld nog nooit gezien heeft incl. ikzelf , dan is het wel mijn eigen binnenkant. Dus als ik thuis zou komen van het onderzoek, dan zou ik met trillende vingers de sleutel in het slot steken en het boek openen. Maar het gebeurde niet, ik liet het boek liggen waar het lag en heb het nog steeds niet open gemaakt. Misschien wacht ik wel op een nòg beter moment of misschien komt dat wel helemaal niet?
Ik weet het niet, ik kan het nog niet of durf het nog niet.
Wie weet raad?
Rens Kamminga.